" در فکر تو بودم که... "

 

" تو خامشی که بخواند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟.

 

تو می روی که بماند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

که بر نهالک بی برگ ما ترانه بخواند؟؟؟؟؟؟؟؟؟ " *

 

کنسرت پاریس را که ببینی معنای هنرمند بودن را در می یابی....

 

هنرمند به معنای حقیقی کلمه را..........

 

به نام گل سرخ می شنوم و از بانو مرضیه می نویسم.......

 

به فراز های دوست داشتنی م که می رسد اما بغضی آشنا گلوم را می فشارد....

 

تاب دیدن تصویرش را ندارم.

 

چه می دانستم بعد از مصاحبتی دوست داشتنی با عزیزانم ، بی خبر از همه جا می

 

رسم و دریافت پیام را باز می کنم و پیام های تسلیت می بینم..........

 

" آه بی اثر منم. چون شرر منم. شام  تیره دل. بی سحر منم. بی تو من چه سازم...."

 

چه زنده است این صدا..................

 

 

 

 

 

 

 

 

- مرضیه همچنان می خواند: خیلی کمه خیلی کمه فاصله ی موندن و رفتن.حرفا نگفته

 

می مونه بس که کمه فرصت گفتن. آمدن و رفتن ما فقط بهانه س.قصه ی ما بهانه های

 

 کودکانه س............

 

 

 

 

جاش اما خالی ست...........از همان لحظه ی خاموش شدن صداش تا ابد..........

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .                           

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                             من و شمع صبحگاهی سزد ار بهم بگرییم

                                 که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد

                              سزدم چو ابر بهمن که بر این چمن بگریم

                                 طرب آشیان بلبل بنگر که زاغ دارد.....

 

* دکتر شفیعی کدکنی.

 

 

 

پ ن : و خداوند مرضیه را آفرید: تا نام من رقم زده شد، یک باره مهر غم زده شد

برسرنوشت عالم..........

 

 

 

/ 9 نظر / 31 بازدید
عطیه

خدا رحمتش کنه... چه ماندگار ماند...

مجید

راستش تا خبر فوتش رو شنیدم یاد تو افتادم.روحش شاد منم عاشقش بودم.

الهه

چی بگویم ؟؟؟ در مرگ آن بانو و عزیز تازه سفر کرده .......[نگران] روحش شاد و یادش گرامی ......

شيرين

درووووووووووووووود خوبي؟ يادشون گرامي. دل خيليا گرفت. اما چه ميشه كرد.[ناراحت]

حامد

این بار هم دست گلچین روزگار غمی دیگر افزود, دیگر یارای بی مرضیه بودن و ماندن و نواختن نداریم, مرضیه هم رفت

تارنمای اختصاصی بانو مرضیه

ماهور عزیزم سلام هر دوی ما در یک غم با هم شریک هستیم و هر دو میدانیم آتش عشقش در دل ما شعله و ر است از این که این مدت کنارم بودی و از همدردیت سپاسگزارم ببخشید اگه دیر اومدم خودت میدونی در چه وضعی بودم انشاا.. دیگه زندگیمون رنگ غم نبینه [گل]

محبوبه

تسلیت می گم

احمد

چرا آدمای محبوب تو دارن یکی یکی می رن؟

مهشید

تسلیت می گم. شاید درست نباشه این چیزی که مینویسم، اما دوست داشتنی تر بود اگر وارد سیاست نشده بود... به هر حال روحش شاد