" تو خامشی که بخواند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟.

 

تو می روی که بماند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

که بر نهالک بی برگ ما ترانه بخواند؟؟؟؟؟؟؟؟؟ " *

 

کنسرت پاریس را که ببینی معنای هنرمند بودن را در می یابی....

 

هنرمند به معنای حقیقی کلمه را..........

 

به نام گل سرخ می شنوم و از بانو مرضیه می نویسم.......

 

به فراز های دوست داشتنی م که می رسد اما بغضی آشنا گلوم را می فشارد....

 

تاب دیدن تصویرش را ندارم.

 

چه می دانستم بعد از مصاحبتی دوست داشتنی با عزیزانم ، بی خبر از همه جا می

 

رسم و دریافت پیام را باز می کنم و پیام های تسلیت می بینم..........

 

" آه بی اثر منم. چون شرر منم. شام  تیره دل. بی سحر منم. بی تو من چه سازم...."

 

چه زنده است این صدا..................

 

 

 

 

 

 

 

 

- مرضیه همچنان می خواند: خیلی کمه خیلی کمه فاصله ی موندن و رفتن.حرفا نگفته

 

می مونه بس که کمه فرصت گفتن. آمدن و رفتن ما فقط بهانه س.قصه ی ما بهانه های

 

 کودکانه س............

 

 

 

 

جاش اما خالی ست...........از همان لحظه ی خاموش شدن صداش تا ابد..........

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .                           

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                             من و شمع صبحگاهی سزد ار بهم بگرییم

                                 که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد

                              سزدم چو ابر بهمن که بر این چمن بگریم

                                 طرب آشیان بلبل بنگر که زاغ دارد.....

 

* دکتر شفیعی کدکنی.

 

 

 

پ ن : و خداوند مرضیه را آفرید: تا نام من رقم زده شد، یک باره مهر غم زده شد

برسرنوشت عالم..........

 

 

 

پنجشنبه ۱۳۸٩/٧/٢٢ساعت ۱٠:٥٤ ‎ق.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها: