داشتم فکر می کردم زیاد هم بد بخت نیستم انگار!

 

مثلن همین که این صفحه ی سفید آقای پرشین بلاگ ، همیشه هست و هیچ وقت خدا

 

مثل این دفتر های مزخرف دولتی تمام نمی شود ،خودش جای بسی خوشبختی ست.

 

مممممممم.باید بنشینم سر فرصت خوشبختی هایم را بیابم!

 

 

 

 

 

پ ن تکمله: یادش پایاست ارنستو ، وقتی قصه ی شکر گزاری اهالی آن روستا را روایت

می کرد........

 

پ ن دیشب! : دلم برای "معلمی از بهشت " تنگیده. کجاست این روزها؟؟؟؟

 

 

پنجشنبه ۱۳۸۸/۱٢/٦ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها: