من عاشق نشانه هام.نشانه هایی که فقط و فقط مال خود خود آدمند.این که نشانه ها تنها معرف تو باشد تحسین برانگیز است.

 

این که آدم هایی که از نزدیک می شناسندم هر کجای این کهکشان ویران که باشند با دیدن    " چای دارچین " بی تامل مرا به یاد خواهند آورد........از خود راضی

 

باری.از آنجا که این جانب از آن مدل آدم هایی می باشم که درست وسط یه عالمه کار مهم ،یه کار غیر مهم برام دغدغه می شه و بالعکس، دوره افتادم از نزدیکان و دوران!!!! در مورد نشانه ها پرس و جو کردم.اینم نتایج:

آدم شماره ی 1:احمدرضا احمدی، موج نو ، فرهاد ،تک نوازی پیانو.

 

آدم شماره ی 2:کتاب های احمد رضا احمدی ، صدای فرهمند(این آقایی که دعای عهد رو خونده و من از صداش متنفرم)دوربین عکاسی ، کلن کتاب.

 

آدم شماره ی 3:آقای کمند(تنها کتاب فروشی موجود در نصف جهان که کتاب فروش نیست!!!!!)عینک بی فریم ، بادنجون ، وسایل قدیمی ، مایکل داگلاس.

 

آدم شماره ی4: فرهاد ، خیابون بهار ،عکس کسانی که دوستشون داری ، بستنی های دم امامزاده!!!! خوشمزه(نمی دونین چه بستنی هاییه.بی مزه س .نمی دونم چرا عاشق شم)

 

آدم شماره ی 5 : فرهاد ، متور یاماهای 80!!!!!! تعجب(پدر گرام در روزگار جوانی این وسیله ی نقلیه ی زیبنده رو داشتن که بنده و آدم شماره ی 5 سوار می شدیم.)خنده

 

 

 

 

پ.ن شدیدن مرتبط: توضیح این که این آدم ها از بستگان درجه 1و2 هستند که انتظاراتی رو که از آدم های درجه 3 و 4و 5 و 6 و..... می ره رو هم بر آورده نمی کنن!!!!!!!!از خود راضی

 

پ.ن کاملن بی ربط: خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا؟؟؟                                                        گذری کن که ز غم راه گذر نیست مرا.....

 

پ.ن .کلن: زین پس به جای واژه ی غریب و نا مانوس" علیرضا افتخاری" بگوییم :"سوگلی صدا و سیما ". چقدر بگم آخه ؟؟؟ فارسی را پاس بدارین بابا. چقدر خوشحالم که خواننده ی محبوبم نبود.دیروز " صدایم کن " رو گوش می کردم.کارهای اون دوره ش حرف نداره ن. " نیلوفرانه" ." صدایم کن".گر چه منتقد حرفه ای موسیقی نیستم اما بدجوری بی راهه رفته........حیف.قهر

 

 

 

 

دوشنبه ۱۳۸۸/٦/٩ساعت ٥:٠٩ ‎ب.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها: