دیروز کسی را دیدم شبیه تو.

 

 شبیه جوانی هات شاید... ( آخر ، جوانی هات را ندیده ام.)

 

 در بحبوحه ی چارباغ. چارباغ و گرما و کلافه گی های همیشه...

 

 لبخند بر لبانم نشست. از این همه شباهت؟؟؟ یا از یاد تو که این همه بی خبر می آید

 

 همیشه؟؟؟؟

 

 بی خبر می آید و غافلگیر می کند ذهنم را.

 

 امروز صدای کسی شبیه صدای تو ...

 

 نکند این ذهن من است که همه را تو می بیند ، همه را تو می شنود؟؟؟

 

 نکند دیوانه شده ام؟؟؟؟

 

 دوست دارم دیوانه شدن را...

 

 این طور دیوانه شدن را........

 

 درست مثل زن سرخ پوش میدان فردوسی......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هر یک از دایره ی جمع به راهی رفتند              ما بماندیم و خیال تو به یک جای مقیم

 

 

 

 

 

 

 

 

 پی شنید : برده صبرم از دل چشم مستی / ماه ساغر نوشی می پرستی/ در میان

 

خوبان فتنه جویی/ در شکار دل ها چیره دستی/ شب با چهره ی او مه جلوه گر نیست/

 

 چون روی لطیفش گلبرگ تر نیست...

 

 با صدای همایون خان شجریان.

 

 اگر این تصنیف را نشنیده اید نیمی از عمرتان بر سبیل فنا رفته ست! بشنویدش...

 

شعر بی نظیر حضرت رهی معیری.

 

 

دوشنبه ۱۳٩۱/٥/٩ساعت ۱:۱٧ ‎ب.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها: