چند روز پیش رفتم عکاسی. پاییز نصف جهان را که دیده ای؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 نصف جهان شاهزاده ای شده بود در رخت عروسی. ( چه تشبیه بی قواره ای . ذوقم

 

 را ازدست داده ام این روزها) 

 

 بماند. می گفتم...... چند روز پیش رفتم عکاسی. با آلفونسو.

 

 بودنش غنیمت است در این خراب آباد. تنها آدم نزدیک این روزها.همراه خل بازی هام.

 

 مدام اما یاد تو......... که کاش بودی....این جا. کنار من ......  

 

 که چه همه......

 

 یا آدریان که وظیفه ی او بود همراهی من..........

 

 هیچ کس اما نبود..........

 

 من بودم و آلفونسو که حضورش هیچ ناتمام نیست. تمام

 

 تمام  است آلفونسو . و من غرق شدم در پاییز نصف جهان و جاده هاش و یاد

 

 تو و .......  

 

 باز هم آذر. آذر و شعبده هاش. آسمان صورتی شب. باران. سرما.....

 

 سرمای خزنده ای است امشب. این جا.

 

 هیچ شعله ای گرمم نمی کند.....

 

 کجای این برهوت بی انتها اسیر شده ای؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 هی فرانچسکو با تو ام ..................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 پی نوشت : کاش می شد آدم ها را سند زد به نام. تا تمام تنهایی مان را ضمان  می

 

شدند........... 

 

 پی نوشت : حضورت چه تمام بود بانو........... از این خود ِ ناتمام فاصله گرفتیم... هر

 

چند کوتاه.........  

 

 

 و خداوند مرضیه را آفرید : از کفم رها شد قرار دل / نیست دست من اختیار دل...

 

                                                                               

یکشنبه ۱۳٩٠/٩/٢٧ساعت ٥:٥۱ ‎ب.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها: