میشل عزیز سلام.

 

این روزها بیش از همیشه به یاد تو ام...

 

این روزهای من ، به آن روزهای تو می ماند. یادت هست؟؟؟؟؟؟؟؟

 

نمی دانم حالا که به هدفت دست یافته ای هدف دیگری پیش رو داری یا به نقطه ی اوج

 

رسیدی و تمام..........

 

دست هام نا توانند این روزها........نا توان.....نه از آن دست ناتوانی ها که تلقینند. نه. 

 

 تو می دانی چه می گویم. خوب می دانی................ 

 

چه تفاوت می کند کجا باشیم؟؟؟؟ نصف جهان ایران ، جیپور هندوستان یا آلابامای

 

امریکا. ناتوانند این دست ها...ناتوان.

 

 

 

 

زیاده عرضی نیست!

 

                                                                     

 

                                                                  ناتمام.همیشه ناتمام...

 

 

 

 پی نوشت این روزها : " و نا توانی این دست های سیمانی .... و ناتوانی این دست

 

های سیمانی ......"

 

 

 

یکشنبه ۱۳۸٩/۸/۳٠ساعت ۱٠:٠٥ ‎ق.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها:

 

یادم افتاد به سال هشتاد و یک.

 

من و تو و آزمون های هفتگی آمادگی کنکور.

 

یادم افتاد به آخر کلاس و طنزهای نود قسمتی آن وقت های مدیری و کلاس خانم جراح و

 

سال هشتاد و یک : بهترین سال تحصیلم پیش از دانشگاه.

 

یادم افتاد به قبولی هر دو مان در یک رشته و یک دانشگاه.

 

یادم افتاد به کلاس هفتاد نفره ی هخامنشیان و پیراهن آبی و کتاب دولت

 

عباسیان!

 

یادم افتاد به اردوهای ریز و درشت دانشجویی و عکس های دو نفره ای که مدیون وقت

 

شناسی و چابکی تو بود...

 

یادم افتاد به ترم بهمن و کلاس یونان و روم و نگاه های سرزنش گر و حاضر جوابی

 

هامان.

 

یادم افتاد به پاسخ های دندان شکن کلاس کلیات مبانی و اندیشه ی سیاسی.

 

یادم افتاد به مینی بوس در بست و صبحانه های نوستالژی!

 

یادم افتاد به امتحان فلسفه تاریخ و موبایل استاد و نمره ی سیزده.

 

یادم افتاد به مسافرت های یک روزه.

 

یادم افتاد به خانه ی سیروس و پرت و پلاهام.....

 

یادم افتاد به نمایشگاه کتاب تهران و هما ترابی و شب بیداری.

 

یادم افتاد به انصراف و صدیقه ی دولت آبادی.

 

یادم افتاد به تحقیق و ویرایش و خل بازی هامان!!!!

 

یادم افتاد به خل بازی هامان وسط چارباغ...

 

یادم افتاد به ناسزاها و خستگی ها و نرسیدن ها..........

 

یادم افتاد به............

 

چه ناگفته ها داریم برای روایت.....................

 

امید که باشی و باشم و به پای هم مو سپید کنیم...

 

زادروزت مبارک الهه ی عجایب..........

 

 

 

 

- این روزها احساس خوبی دارم خره !!!!!!! *

 

 

 

 

 

 

توضیح : این کلمات به ظاهر بی ربط هر کدام کلمه ای کلیدی از یک اتفاق یا خاطره

ست.....

 

* صمیمیت به سبک اصفانیا!

 

پ ن ١ : باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود...............

 

پ ن ٢ :  خانم مرضیه ، امروز درست سی و هفت روز است که رفته اید و من هنوز

 

نتوانسته ام فیلم کنسرت هاتان را ببینم........

 

 

 

 

جمعه ۱۳۸٩/۸/٢۸ساعت ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها: