" تو خامشی که بخواند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟.

 

تو می روی که بماند ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

که بر نهالک بی برگ ما ترانه بخواند؟؟؟؟؟؟؟؟؟ " *

 

کنسرت پاریس را که ببینی معنای هنرمند بودن را در می یابی....

 

هنرمند به معنای حقیقی کلمه را..........

 

به نام گل سرخ می شنوم و از بانو مرضیه می نویسم.......

 

به فراز های دوست داشتنی م که می رسد اما بغضی آشنا گلوم را می فشارد....

 

تاب دیدن تصویرش را ندارم.

 

چه می دانستم بعد از مصاحبتی دوست داشتنی با عزیزانم ، بی خبر از همه جا می

 

رسم و دریافت پیام را باز می کنم و پیام های تسلیت می بینم..........

 

" آه بی اثر منم. چون شرر منم. شام  تیره دل. بی سحر منم. بی تو من چه سازم...."

 

چه زنده است این صدا..................

 

 

 

 

 

 

 

 

- مرضیه همچنان می خواند: خیلی کمه خیلی کمه فاصله ی موندن و رفتن.حرفا نگفته

 

می مونه بس که کمه فرصت گفتن. آمدن و رفتن ما فقط بهانه س.قصه ی ما بهانه های

 

 کودکانه س............

 

 

 

 

جاش اما خالی ست...........از همان لحظه ی خاموش شدن صداش تا ابد..........

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .                           

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                                                         .

                             من و شمع صبحگاهی سزد ار بهم بگرییم

                                 که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد

                              سزدم چو ابر بهمن که بر این چمن بگریم

                                 طرب آشیان بلبل بنگر که زاغ دارد.....

 

* دکتر شفیعی کدکنی.

 

 

 

پ ن : و خداوند مرضیه را آفرید: تا نام من رقم زده شد، یک باره مهر غم زده شد

برسرنوشت عالم..........

 

 

 

پنجشنبه ۱۳۸٩/٧/٢٢ساعت ۱٠:٥٤ ‎ق.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها:

 

 اپیزود اول !

 

 ساعت شش و سی دقیقه ی صبح.

 

اول مهر. دختر و پسر های کیف به دست. لباس های اتو کشیده. صورت های کنجکاو.

 

اول مهر.....

 

نمی دانم می توان گفت سال هاست عزا دارم یا.........

 

 

 

 

 

 

سال هاست عزا دارم....

 

سال هاست اول مهر عزا دارم. درست مثل مادری که فرزندش را از دست داده باشد و

 

نشانه ها ، این نشانه های لعنتی داغش را تازه کنند.....

 

دستم اگر می رسید امروز را خط می زدم از شمار روزهای سال.........

 

 

 

 

اپیزود دوم !

 

ساعت شش و سی دقیقه ی صبح.

 

اول مهر. خیابان های زنده از عبور عابران...

 

سکوت مسافران... سبکی روح....

 

و صدایی که می خواند : شعله فکن بر قفس ای آه آتشین ، دست طبیعت گل عمر مرا

 

مچین......

 

زادروزت مبارک راقم لحظه های ناب بودن........

 

 

 

 

توضیح:  " تولدتان مبارک آقای صدا "  تیتر بچه های چلچراغ بود برای زادروز استاد

 

شجریان که ما هم سرقتش کردیم هم به میل خودمان تغییرش دادیم!!!

 

پ.ن : و خداوند مشکاتیان را آفرید : دل که آیینه ی صافیست غباری دارد... وز خدا می

 

طلبم صحبت روشن رایی..........

 

 

پنجشنبه ۱۳۸٩/٧/۱ساعت ٧:٠٦ ‎ب.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها: