یک روزهایی خل می شوم.

 

یاد آرمان هام می افتم...

 

ساعت ها پای این مانیتور هشیار و خسته می نشینم.بلاگ های سیو شده ی آن

 

روزها را زیر و رو می کنم. تاب خواندن شان را ندارم.

 

بعد می زنم به موسیقی....

 

داریوش : دهانت را می بویند مبادا..........

 

شهیار قنبری : نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم. نذاشتن ..........

 

فرهاد : یه شب مهتاب. ماه میاد تو خواب......منو می بره.............

 

تازگی ها یار دبستانی فریدون فروغی.............

 

شکنجه ای ست این یار دبستانی......

 

می زنم به عاشقانه ها....................

 

این روزها یک قطعه ی گمنام کردی یافته ام.......مدام تکرار...تکرار.....تکرار.....

 

خوب است.

 

می نشینم.می نویسم.به تحقق عاشقانه هام امید وار ترم تا آرمان ها.

 

برای جاری شدن عاشقانه هام باش........

 

همیشه باش......

 

هی فرانچسکو با تو ام................

 

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                                               .

                                        اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول

                                    رسد به دولت وصل تو کار من به اصول...

 

پ ن : و خداوند علی رضا قربانی را آفرید: خوش خرامان می روی/ ای جان جان بی من

مرو/ ای حیات دوستان در بوستان بی من مرو / ای فلک بی من مگرد و ای قمر بی من

متاب/ ای زمین بی من مروی و ای زمان بی من مرو/ ای یار من ای یار من ای یار بی

 زنهار من..........

 

پ ن : ساکت می مانم و منتظر....  این جدال توست. می دانم. حق داری یاری هیچ

 

جانوری را نخواهی. زود بر می گردی که؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

هی بانو با تو ام.........

 

پ ن : حالت را از حافظ پرسیدم :

 

به وقت گل شدم از توبه ی شراب خجل

 

     که کس مباد ز کردار نا صواب خجل

 

صلاح ما همه دام رهست و من زین بحث

 

نیم ز شاهد و ساقی به هیچ باب خجل

 

بود که یار نرنجد ز ما به خلق کریم

 

که از سوال ملولیم و از جواب خجل

 

زخون که رفت شب دوش از سراچه ی چشم

 

شدیم در نظر رهروان خواب خجل

 

تویی که خوبتری زافتاب و شکر خدا

 

که نیستم ز تو در روی آفتاب خجل

 

حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت

 

زشعر حافظ و آن طبع همچو آب خجل

 

 

 

 

پنجشنبه ۱۳۸٩/٦/۱۱ساعت ٤:٥٠ ‎ب.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها:

به بانوی بی نشان . به بهانه ی این روزهاش و این روزهام..........

 

می ترسم این روزها.

 می ترسم.

 می ترسم از این تغییرات کند اما محسوس.

 می ترسم از چیزی که به آن بدل می شوم.

 من از بی تفاوتی می ترسم.

 من از رضایت عجیب این روزهای تو می ترسم.

از رضایت احتمالی این من خسته در آینده ای نه چندان دور هم...........

 من از بدل شدن آرمان برابری و آزادی و عدالت به تمنای یافتن شغل و زنده

بودن و دیگر بدیهیات می ترسم.

 من از موارد ذخیره شده ی موبایل هامان می ترسم.

از ساعت سه و دو دقیقه ی بعد از ظهری که من بودم و اویی که می ترسم یادش

بیات شود. بپوسد. نابود شود. که به قول تو : " داغدار حس هایی شوم که توی

این کلمات بی جان ریخته ام. "

 می ترسم.

 می ترسم از این حس پوچی که هر چه فکر نمی کنم ، هر چه نمی خوانم ، هر

چه نمی نویسم باز هم یک گوشه ی روحم هست. خاک می خورد اما نابود نمی

شود.هست. هست. هست...

 

راست گفته کامو انگار: " کسی که به پوچی رسید دیگر نمی تواند بدون فکر

کردن به آن ادامه بدهد."

 گفته بودم : رسوب کردم.

 گفته بود : کتاب می خوانی هنوز؟؟؟

 گفته بودم : می خوانم ........... می خواندم.....

 گفته بود : خوب است. خوبی هنوز............

 من از این نکبتی که نام زندگی برآن گذاشته ام می ترسم.........

 

                                                           .  

                                                           .

                                                           .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

                                                          .

 

                              شراب تلخ می خواهم که مرد افکن بود زورش

                                که تا یکدم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش...

 

 

 

 

پی نوشت : می خواهم باشی و باشم..... هی بانو با تو ام...................

 

پ ن : و خداوند مرضیه را آفرید : هست اسیر تو دلم / بی تو کجا روم ، کجا؟؟؟ / با تو سرشته شد

 

گلم / بی تو کجا روم کجا؟؟؟

 

 

پنجشنبه ۱۳۸٩/٦/٤ساعت ٥:٤٤ ‎ب.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها:

 

 " این نوشته ای استثنایی...

 

از روزی استثنایی

 

این روزهای غیر منتظره در زندگی کمند

 

روزهایی که انسان از قفس تن خارج می شود

 

تا به گنجشکی بدل شود....

 

یک روز یا یک نیمه روز شاید...

 

در همه ی زندگی انسان

 

که در آن از سلول تنگ خارج می شود...

 

تا تمرین آزادی را کند...

 

هر چه دلش خواست بگوید... 

 

و دست هایش را هر طور خواست حرکت دهد...

 

وقتی که می خواهد دوست بدارد... " * 

 

 

 

 

 

پ ن : این روزها صدایت را نمی شنوم...هستی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

هی فرانچسکو با تو ام..........

 

پ ن : و گنبد مسجد شیخ لطف ا.... که حکم شمع های روی کیک داشت برایمان......

 

آمییییییییییییییییییین.........

 

پ ن : و خداوند بنیامین را آفرید: دنیا دیگه مثه تو نداره....نداره نمی تونه بیاره!!!!!

 

* نزار قبانی.

 

 

سه‌شنبه ۱۳۸٩/٦/٢ساعت ٤:۱٥ ‎ب.ظ توسط ناتمام نظرات ()
تگ ها: