حال و روز من ، 1 : این روزها خروس خوان به سالن مطالعه می آییم تا سگ خوان!
اوووووووووف. می بینی؟؟؟ ناتمام هرگز فکرش را هم نمی کرد روزهایی شبیه روزهای
سال هشتادو شش را تکرار کند.....
آدمی اما موجود عجیبی ست..........
ناتمام این روزها خسته ست..... خیلی خسته . و تنها. از تنهایی ش اما شاکی
نیست .......همیشه خواسته...
حال و روز من ، 2 : این روزها به داشته هام فکر می کنم. زیاد .........
تنها دارایی این روزهای ناتمام ، چاهار تا اس ام اس است!......... دقیقن چاهار تا....
همین..........
حال و روز من ، 3 : این روزها به این هم فکر می کنم که چه خوب که شبه وجود دارد!
خیلی وقت پیش معتقد بودم خداوند کم آورده احتمالن که برخی آدم ها این همه شبیه
همند! این روزها فکر می کنم چه خوب که برخی شبیه همند........
هر چند این شباهت ظاهری باشد. اصلن ظاهریش منظور من است !
مثلن یک شبه ارنستو دارم برای خودم. یا دو هفته ایست یک شبه آلساندرو به
شکلی کاملن اتفاقی یافته ام........
سال به سال و روز به روز خل تر می شوم............
حال و روز من ، 4 : نوشتن این جا دارد سخت می شود. از بس که روابط مختلط شد.
حقیقی ، مجازی ، مجازی حقیقی شده ، حقیقی مجازی هم شده ، لو رفتن
شخصیت مجازی ما در حقیقت ! ....
بارها خواستم تخته کنم در این دکان را و نشد...........
پی نوشت بی موقع : دلمان باران و قدم زدن در چارباغ و هویج بستنی های کافه ی
کودکی هات را می خواهد.........
هی هانریت با تو ام هاااااااااااااااااااااا...........
نوشته شده در خل خلیسم بدجور مزمن.........
آن اسم بالا ، تلفظش این است : hanriet
پی شنید : گذشتم از او به خیره سری / گرفته ره مه دگری / کنون چه کنم با خطای
دلم ؟؟؟ / گرم برود آشنای دلم .......... به جز ره او /نه راه دگر / دگر نکنم /خطای دگر...
حضرت نامجو.
سال نود و یک هم آمد و ما همچنان طویله نشین............
شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس مژده ی گلزار بیار.......
- در عشرتی دیگه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
هی ، فرانچسکو با تو ام............
پی شنید :من و مزرعه یه عمره ، چشم به راه یه بهاریم ، زیر شلاق زمستون ، ضربه
هارو می شماریم.........
سیاوش قمیشی.
حرف های مانده ی آخر سال. می نویسم تا نپوسند بعدها.....
اول : باید { } زد بر مملکتی که نتوانی در چارباغش ارنستویت را بعد از ماه ها
ندیدن ، در آغوش بکشی.........
( ناتمام کاری را که بخواهد انجام می دهد. خودمان نخواستیم.در وضع مملکت تاثیری
ندارد.پس همچنان باید { } زد بر مملکتی که .......)
دویم : .................
سه یم : ............................
چهارم :.................................................
پنجم : ....................................................................
ششم : ..............................................................................................
هفتم :..............................................................................................................
تمام شد حرف هام.......
"در روزهای آخر اسفند ، در نیمروز روشن ، وقتی بنفشه ها را ، با برگ و ریشه و پیوند و
خاک ، در جعبه های کوچک چوبین جای می دهند ، جوی هزار زمزمه و درد و انتظار ،
در سینه می خروشد و بر گونه ها روان ، ای کاش آدمی وطنش را چون بنفشه ها ،
می شد با خود ببرد هر کجا که خواست ، در روشنایی باران ، در هوای پاک... "
حضرت شفیعی کدکنی.
پی شنید : وقتی ازم دوری ، از سایه می ترسم ، حتی من این جا از ، همسایه می
ترسم...،وقتی ازم دوری ، شب نقطه چین می شه ، دیوار این خونه دیوار چین می شه
حضرت داریوش.
امروز سیزده اسفند...
اسفند یکی از ماه های محبوب من است... بدون باد هایش اما.... یادت هست؟؟؟؟؟؟
بادهای سرسام آور . این شب ها باد های سهمگین می آیند. باد های اسفند.
باد های سهمگین به یاد تنهایی می اندازندم ، باد های آرام تر به یاد مرگ...
باد های دهشتناک ، اتاق کوچک مرا تهدید می کنند. اتاق کوچک مرا تهدید می کنند و
تو نیستی ...
اصلن اسفند و اردیبهشت ندارد که ! باد ها همیشه بوده اند. همیشه لحظه هایم را
تهدید کرده اند.
تو که باشی ، آغوشت که باشد ، نشانی خانه ی مرا گم می کنند... دست هایت که
باشد از یاد می برند برای ویرانی من تنها مانده ، تبانی کنند....
هنوز هم از " هول و ولای لرزان باد " × می ترسم.....
دستانم پی دستانت می گردند. پی آغوشت . بادها از پا درم خواهند آورد تو که
نباشی....
در هجوم تمامی بادها مرا آغوشی بس......
کجای این شهر نکبت زده را بگردم به جست و جوی دستانت ؟؟؟
دست هایت را به دست هایم برسان.
بادها.
باد های سهمگین اسفند.
از پا در می آورندم...........
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
" در کوچه باد می آید . این ابتدای ویرانی ست . روزی هم که
دست های تو ویران شد باد می آمد... " × ×
× سید علی صالحی.
× × فروغ فرخزاد.
پی نوشت : بالاخره از نردبان افتادم.... می دانستم........
پی شنید : به سان سبزه پریشان سر گذشت شبم ، نیامدی تو .... ، نیامدی تو که
مهتاب این چمن باشی..........
با صدای سینا سرلک.
ساعت هفت و سی دقیقه ی صبح. چشمانم را باز می کنم. ناگهان به یاد می آورم:
آآآآآآآآخ اسکار.
با سرعت تی وی را روشن می کنم. به چشم انداز صبح گاهی رادیو ب ی بی 30 نمی
رسم... از این کانال به آن کانال........
پس چرا هیچ جا هیچ خبری نیست؟؟؟؟؟؟؟؟ نکند نبرده باشیم اسکار را؟؟؟
یاد صبح های عید فطر می افتم!!! تی وی را که روشن می کنی گوشه ی تمام کانال ها
عبارت " عید سعید فطرمبارک " خیالت را راحت می کند....!
لامصصب ها! چرا این ب ی بی 30 بخش خبری زنده ندارد روز به این مهمی؟
اس ام اس می زنم به مرجان: اسکار چه خبر؟؟؟؟؟؟ جواب نمی دهد! حتمن ماجرا را
دیده و خوابیده...
اینتر نت ندارم. شال و کلاه می کنم. به دو به کافی نت می رسم.
" اصغر فرهادی جایزه ی بهترین فیلم خارجی را برد. "
پیام های تبریک را می خوانم.
از هیجان نزدیک است پس بیفتم....! به خانه می رسم. خبرها را مو به مو مخابره می
کنم! چه احساس عجیبی ست........ حسی شبیه حس هانیه ی فیلم سنتوری
وقت ذوق مرگ شدن هاش.............
با مریم می نشینیم به اس ام اس زدن به بچه ها.
هانریت زنگ می زند. خل شده ام. نمی دانم چه می گویم. می پرسد بهترین فیلم
نامه را کی گرفت؟ انگار وودی آلن. نمی دانم. مطمئن نیستم... ولش کن ! فرهادی
بهترین فیلم خارجی ..............
انباشته ام! از هیجان ، شادی ، فریاد ، بغض ، غرور ( ببین فرهادی چه حالی دارد!)
سعیده می گوید : نیفتی از نردبان ؟
می گویم: بعید می دانم.........بعیییییییییییییییییییید...
مبارکمان باشد..........
دست مریزاد آقای فرهادی........ دست مریزاد....
تا باد چنین بادا...............
× پیام تبریک سیامک انصاری به اصغر فرهادی.
به شهر و دیاری ببر تو مرا ، که نور خدا باشه و من و تو ، نباشه به دل ها نشونه ی غم
امید و وفا باشه و من و تو........
سرکار خانوم مهستی.
من دنبال مقصر می گردم.
کسی که دقیقن بگوید : معذرت می خواهم.
معذرت می خواهم برای این همه نداشتن.
معذرت می خواهم ار تک تک لحظه هایی که رنج بردی در تمام این بیست و هفت
سال...
معذرت می خواهم برای حال ناخوب این روزها و این سال های اخیر....
معذرت می خواهم برای این همه احساس ناخوب که نتیجه ی بی تدبیری آدم های
تقدیر توست.
معذرت می خواهم برای این سرنوشت مفتضح که شایسته ی آدم های متوسط این
کره بود و برای تو رقم خورد...
معذرت می خواهم برای تمام رنجی که از شور بختی آدم های محبوبت بردی و
دستانت بسته ماند...
معذرت بخواه.
تسکینم می دهد.
تسکین...............
پی نوشت : اگر از حال این روزهایم خواسته باشی ، خانه می تکانم... با موسیقی
متن یه حلقه ی طلایی! . این روزها بالای نردبان هم خیال می بافم.....! لذت حیرت
انگیزی ست ! اصلن آن بالا باید خیال بافت... روی نردبان . روی پشت بام! . بالای کوه
صفه ...( که خود رویاست........)
من از این خسته ام که می بینم، تیرگی هست و شب چراغی نیست ، پشت دیوارهای
تو در تو ، هیچ سبزینه ای ز باغی نیست......
حضرت فرامرز اصلانی.
فقط خدا می داند این روزها چقدر بغض دارم ، چقدر می بارم..........
یاد تو.
امروز هم.
خواب تو را دیده ام...
راستی اصلن چرا باید خواب تو را دید؟؟؟؟
مدت هاست ایمان به خواب هام را از دست داده ام.
از آن روز که خواب تو را دیدم. به وضوح بیداری. به وضوح ، آن نگاه را در یاد دارم هنوز.
تعبیرش شاید لحظه ای دیدار بود که........
میسر نشد.
و من از آن روز ایمان به خواب که سهل است ، ایمان به بیداری را هم از کف داده ام.
چه روزهای عجیبی هستند این روزهای پایان سال.به لحظات احتضار می مانند!
مدام به داشته ها و ناداشته هات می اندیشی.
اوهوم. حالا خیلی مانده به اندیشیدن و حساب کتاب به دست آورده ها و از دست رفته
ها شاید..........
برای من اما تفاوتی نمی کند.دو ماه مانده به پایان این سال سیاه. سال هایی که با
رسیدن هر کدام شان با خود می گویی این یکی بهتر خواهد بود!
روسیاهت می کند اما. دو ماه مانده به پایان این سال سیاه و من امروز حساب روزهای
از دست رفته را می کنم.
چه کرده ام تمام این سیصد و شصت و پنج روز را ؟؟؟؟؟
یک دیدار پس از یک سال و اندی. یک دیدار عجیب با کسی که زنده ترین آدم دنیای من
است.آرزوی شنیدن جمله ای متفاوت از زبانش. محقق شدنش.......
بودن هنوز کسی که مرهم می گذارد ناداشته هایم را.
و این دست ها که کماکان کاری بر نمی آید ازشان.
این از معنویات مان!
مادیات مان هم دسترنج یک ماه بیگاری در سرما.
همین!
چه سال پر باری!!!!!!!!
می دانی عزیز ، بزرگ ترین از دست رفته ی کسی که تنها عمل مفید تمام عمرش
نوشتن و خواندن و نشستن سر کلاس بوده اما این است که دیگر سر هیچ کلاسی
هیچ جایی نداشته باشد. دلم تنگ دانشجو بودن است....
دیگر اما به دست نمی آید.....
مگر این که چهار سال تمام دوباره همان دانشگاه ، همان رشته ، همان لحظات ، همان
روزها.....
بی خیال ناتمام. بی خیال....
خل تر شده ای این روزها........
اووووووووف. چه سال پر باری.... چه روزهای پر باری............
و خداوند خانومی هایده را آفرید : عزیز من بی تو بگو / تو دور دنیا چه کنم / اگه به دادم
نرسی/ غریب و تنها چه کنم/ بمون که می پرستمت / بذار که حرفامو بگم/ من واسه تو
یه روز می خوام قصه ی دردامو بگم............
دیر نوشت : اصغر فرهادی جان هم گلدن گلاب گرفت. ما می دانستیم می گیرد. اصلن
هنگام دیدن ماجرا استرس نداشتیم. انگار که داریم تکرار ماجرا را می بینیم............
باشد که باشیم و باشند و اسکار را هم بگیرند...!
پی نوشت : در اینترنت آزاد می چرخیدیم برای خودمان. دیدیم امروز زاد روز حضرت
داریوش هم هست گویا. مبارک خودشان و عشاق شان!
پست " اصغر فرهادی به روایت بعضی ها " را از بلاگ یادداشت های یک دختر
ترشیده بخوانید.
راست می گوید میم.این زنده بودن باید موقت باشد.باید زنده گی دیگری باشد.
که هیچ وقت تمام نشود. زنده گی دیگری در شهری کوچک با مدرسه ای
کوچک.کودکانش هم شاد. ما معلم هاش باشیم.
افی معلم نقاشی. مرجان معلم ریاضی. الی معلم تاریخ. تیروانا معلم روان شناسی
کودک. آلفردو معلم ادبیات. آلفونسو معلم موسیقی. دیه گو ناظم ! و من معلم رویا
بافی .( پرورش تخیل !!!).
باید خانه ای داشته باشم کوچک. آفتابگیر نباشد. اما پر از شمعدانی. حیاطی کوچک و
آشپزخانه ای کوچک ....
پنجره ی آشپزخانه اش رو به پارک کوچکی باز شود مملو از کودکان شاد که بعد از
ظهر ها در حال نوشیدن چای هل ، دارچین نگاهشان کنم.
راست می گوید میم.باید زنده گی دیگری باشد.
زنده گی که در آن هیچ کس در انتظار آمدن کسی ، لحظه ها را تک تک نشمارد.
زنده گی که در آن همه با یک زبان حرف بزنند. (که دیگر هیچ کس ادعا نکند کسی
حرفش را نمی فهمد.)
زنده گی که در آن هر کس به دست هاش نگاه می کند افسوس نخورد از ناتوانی
شان.
باید زنده گی دیگری باشد.... شک نکن ناتمام. شک نکن.
باید اما از میم بپرسم این زنده بودن موقت که این همه بیهوده طولانی شده را چگونه
تاب بیاورم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
هی میم ، با تو ام..........
و خداوند هیچ کس را آفرید : یه روز خوب میاد......
یه روز خوب میاد که ما همو نکشیم
بهم نگاه بد نکنیم
باهم دوست باشیم و دست بندازیم
رو شونه های هم
مثه بچگی ها تو دبستان
هیچکدوم مونم نیستیم بیکار
درحال ساخت و ساز ایران
واسه اینکه خسته نشیم
اینبار
تو خشت بذار من سیمان....
چند روز پیش رفتم عکاسی. پاییز نصف جهان را که دیده ای؟؟؟؟؟؟؟؟
نصف جهان شاهزاده ای شده بود در رخت عروسی. ( چه تشبیه بی قواره ای . ذوقم
را ازدست داده ام این روزها)
بماند. می گفتم...... چند روز پیش رفتم عکاسی. با آلفونسو.
بودنش غنیمت است در این خراب آباد. تنها آدم نزدیک این روزها.همراه خل بازی هام.
مدام اما یاد تو......... که کاش بودی....این جا. کنار من ......
که چه همه......
یا آدریان که وظیفه ی او بود همراهی من..........
هیچ کس اما نبود..........
من بودم و آلفونسو که حضورش هیچ ناتمام نیست. تمام
تمام است آلفونسو . و من غرق شدم در پاییز نصف جهان و جاده هاش و یاد
تو و .......
باز هم آذر. آذر و شعبده هاش. آسمان صورتی شب. باران. سرما.....
سرمای خزنده ای است امشب. این جا.
هیچ شعله ای گرمم نمی کند.....
کجای این برهوت بی انتها اسیر شده ای؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
هی فرانچسکو با تو ام ..................
پی نوشت : کاش می شد آدم ها را سند زد به نام. تا تمام تنهایی مان را ضمان می
شدند...........
پی نوشت : حضورت چه تمام بود بانو........... از این خود ِ ناتمام فاصله گرفتیم... هر
چند کوتاه.........
و خداوند مرضیه را آفرید : از کفم رها شد قرار دل / نیست دست من اختیار دل...
1. ما آمدیم!
2. دلمان نتنگیده بود برای این جا. پر پر می زد....
3. یک ماه تمام زنده گی سگی تمام شد و ما باز گشتیم به زنده گی مفتضح پیشین
مان.........
4. بیچاره ناتمام که دوستش تنها و مریض بود و هیچ نتواست بکند برای تسکینش...
5. بیچاره ناتمام که دو ماه است نتوانسته یک قرار ساده برای دیدار بانو بگذارد....
6.بیچاره ناتمام که محتاج است. این را باید بولد می کردی ناتمام....
7.بیچاره ناتمام که در حلقه ی اصحاب کهف نبود تا بخوابد و سیصد و نه سال دیگر بیدار
شود!!!!...
8. بیچاره ناتمام که یک آغوش نمانده برای زار زدن هاش.......
9. ناتمام زنده گی سگی را ترجیح می دهد به زنده گی گوسپندی. هنوز.
10.ناتمام دارد سعی می کند کارپه دی یم را به یاد داشته باشد.دم را غنیمت شمارد.
در نتیجه در هوای ابری نصف جهان و گل پژمرده ی جواد خان معروفی و نوشتن اراجیف
غرق می شود.......( گر چه هنوز نمی تواند به فرانچسکو نیندیشد که کجاست این
روزها ؟ چه می کند ؟ خوب است ؟ این فاصله ها....فاصله ها...)
11. بیچاره ناتمام که نمی داند تا کی باید صبر کند تا فیلم تو برسد و غرق شود در
در آرامش فضایی که آفریده ای......
13.بیچاره ناتمام کلن !!!!!!!.........
14.دیروز ناتمام به یکی از لذایذ این زنده گی سگی دست یافت... چیزی را که
می خواست بشنود شنید....... بی که بر زبان براند خواستش را.......
15.سلامتی خداوند که می داند حال ما چگونه به سامان می شود!
16.اوووووووووووووووووف.... همه ام را نوشتم ! حالا بیایم همه تان را بخوانم !!!
× با استفاده از عنوان یکی از کتاب های یغما گلرویی : این جا ایران است و من تو را
دوست دارم.
و خداوند خانومی هایده را آفرید : هنوز روی درختا فقط جای کلاغه/ گلا پر پرن ای وای/
یه دیوونه تو باغه / دلم یه گل آتیش / تنم کوره ی داغه / ولی تو همه دنیا/ دریغ از یک
چراغه ..........
پروفایل ناتمام
